Նոր-Շենի գյուղական միջավայրում՝ XX դարի սկզբի կենցաղի ֆոնին, Մարկոսն ու Զարմանը փորձում են պարզել, թե ով է գողանում իրենց մառանից։ Կասկածն ընկնում է ծառայի վրա, բայց ծնողների ուշադիր հայացքը բացահայտում է ընտանիքի ներսում թաքնված ճշմարտությունը։ Արտուշի պատմության միջոցով ներկայացվում են երեխայի դաստիարակության, ազնվության և մեծերի վստահության մասին պատկերացումները։ Հումորով ու մեղմ երգիծանքով ուրվագծվում են գյուղական ընտանիքի հարաբերությունները և բարձրացվում պատասխանատվության հարցը։
Քսաներորդ դարի սկզբի գյուղում ութամյա Հանեսը փորձում է հասկանալ հոր կորստի և մոր մասին իրեն հասած խոսքերը։ Տղաների ծաղրը կասկած է սերմանում նրա մտքում, իսկ պատահաբար տեսած մի տեսարան խառնում է երեխայի պատկերացումները սիրո ու հավատարմության մասին։ Մանկական անմիջականությունը բախվում է մեծերի գաղտնիքներին ու գյուղական միջավայրի կոշտ դատողություններին։ Հանեսի ապրումների միջոցով երևում է, թե որքան խոր կարող են վիրավորել երեխային չհասկացված խոսքերն ու մեղադրանքները։
1918 թվականի նոյեմբերին Թիֆլիսից Կարս գնացող գնացքում հանդիպում են պատերազմից վերադարձող հայ զինվորներն ու Էրզրում մեկնող մի քաղաքացի։ Նա խոսում է հայրենիքը պաշտպանելու պարտքի մասին և հայտարարում, որ պատրաստ է կռվել առաջին շարքերում։ Երբ ուղևորները հայտնում են ճանապարհին հնարավոր վտանգի մասին, նրա վճռականությունը կորչում է։ Քաղաքացին վերադառնում է Թիֆլիս՝ կարևոր թղթի մասին պատրվակ բերելով։ Պատերազմի այս դրվագը հեգնանքով բացահայտում է հայրենասիրական խոսքերի և իրական վարքի տարբերությունը։
Օրական օգտատեր
Գրքեր
Րոպե