Քաղաքային միջավայրում՝ 20-րդ դարասկզբի կենցաղի ֆոնին, Մարիամը կարի աշխատանքով է ապրում և հաշտվել է այն մտքին, թե անձնական երջանկությունն այլևս իրեն չի հասնի։ Ընկերուհու անսպասելի լուրը նրա մեջ նոր հույս է արթնացնում․ անցյալի սովորական դրվագներն անգամ սիրո նշաններ են թվում։ Մարիամը սպասում է այցելուին՝ երազելով փոխված ապագայի մասին։ Սակայն հանդիպումը բացահայտում է նրա սպասումների փխրունությունն ու չիրականացած ցանկությունների ցավը՝ ներկայացնելով մենակության և կարոտի նուրբ պատկերը։
Գործողությունները ծավալվում են 20-րդ դարի սկզբի հայ գյուղաքաղաքում՝ մի միջավայրում, որտեղ առօրյա հոգսերն ու մարդկային հարաբերությունները ներկայացվում են կենդանի, խոսակցական պատկերներով։ Պետրոս աղայի և այգեպան Դավթի պատմության մեջ մանր կասկածը վերածվում է անհեթեթ փորձության։ Հեղինակը հումորով բացահայտում է տիրոջ ժլատությունն ու ինքնավստահությունը, ինչպես նաև այն, թե ինչպես կարող է սեփական խորամանկությունը մարդուն անհարմար դրության մեջ դնել։
Պատերազմի տարիներին, երբ Կարսի անկումից հետո թշնամին մոտենում է գյուղին, հարևաններ Մինասն ու Թևոսը շարունակում են երկարամյա վեճը այգիները բաժանող ցանկապատի ծուռ հատվածի շուրջ։ Դատարանի վճիռը նրանց չի հաշտեցնում, իսկ հարկադիր գաղթի նախօրեին հին վիրավորանքն ու ժառանգության կորստի վախը կրկին բորբոքում են թշնամանքը։ Գյուղական կյանքի այս վեճը ցույց է տալիս, թե ինչպես են սեփականության ու պատվի մասին համառ պատկերացումները մթագնում համընդհանուր վտանգի գիտակցումը։
Ձմեռային տոնական օրը հայկական գյուղի քահանան շրջում է տնից տուն՝ Ծննդյան ավետիսն ու օրհնությունը հասցնելով ծխականներին։ Նրան ուղեկցում է որդին՝ թեմական դպրոցից արձակուրդ եկած Միխայելը, որ ծանր կողովն ու բուրվառը ձեռքին փորձում է չհետ մնալ հորից։ Գյուղական խրճիթների, սառնամանիքի ու առօրյա հոգսերի ֆոնին բացվում են հոր ու որդու տարբեր ապրումները, ընտանիքի հոգատարությունն ու համեստ կենցաղը։ Պատմության կենտրոնում պատանու ամաչկոտությունն է, հոգնածությունն ու ավելի ազատ կյանքի հանդեպ անորոշ ձգտումը։
