Պատմությունը տեղի է ունենում հայկական քաղաքային միջավայրում՝ XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի հասարակական կյանքի ֆոնին։ Սուրբ Զատկի օրերին ակումբի փակվելը բացահայտում է Սարգիս Բադաղյանի ներքին դատարկությունն ու մարդկանցից մեկուսացումը։ Տարիներ շարունակ ակումբը նրա համար եղել է տուն, ընտանիք և միակ աշխարհը, իսկ այնտեղ անցկացրած առօրյան՝ կյանքի հաստատուն կարգը։ Ստեղծագործությունը խոսում է սովորության, մենության և մարդու՝ սեփական կյանքը մեկ սահմանափակ տարածքի մեջ փակելու մասին։