Վաղինակ Բեքարյանի ՛՛Սուտ հարսը՛՛ վիպակի նյութը արևմտահայ գյուղից վերցված կենցաղային դրամա է,ուր ճշգրիտ գույներով նկարագրված են կենցաղն ու մարդկային հարաբերությունները: Գեղջուկ Զատիկին ամուսնացնում են անչափահաս մի աղջկա հետ,որը մի քանի օր հետո փախչում է ամուսնուց և այլևս չի վերադառնում:Զատիկը երկար սպասելուց հետո,կնոջ վերադարձի հույսը կտրած,ամուսնանում է առանց եկեղեցու թույլտվության,դեմ գնալով դեմ գնալով ժամանակի նախապաշարումներին: Նահապետական գյուղը,հարուստների դրդմամբ,բարձրացնում է հալածանքի մի ամբողջ փոթորիկ,որին Զատիկը քաջությամբ փորձում է դիմադրել: Շնորհակալություն ենք հայտնում Մհեր Բեքարյանին՝ պատմվածքը ձայնագրելու և ձայնային տարբերակը մեր կայքում անվճար տեղադրել թույլատրելու համար։
Հովհաննես Ե Դրասխանակերտցի Հայոց կաթողիկոս (898 - 929), պատմիչ և գրող, Մաշտոց Ա Եղվարդեցի (897 - 898) կաթողիկոսի ազգական և աշակերտ։ Հովհաննես Դրասխանակերտցու հեղինակությամբ մեզ են հասել 2 աշխատություններ՝ «Շարյաց հայրապետացն Հայոց» և «Պատմութիւն Հայոց»։ «Հայոց պատմութիւնը» ավելի բարձրարժեք երկ է և արժանի կերպով դասվում է լավագույն սկզբնաղբյուրների շարքին։ Այն սկսվում է հնագույն առասպելական ժամանակներից և ավարտվում 924 թվականի դեպքերի նկարագրությամբ։ Ենթադրվում է, որ Դրասխանակերտցու երկի համար մեկենասներ են հանդիսացել Աշոտ Բ Բագրատունին ու Վասպուրականի թագավոր Գրիգոր Արծրունին։
«Երկաթե կրունկը» պատմում է XX դարի սկզբի Ամերիկայում ձևավորվող սոցիալական լարվածության մասին։ Վեպի դեպքերը կապված են 1910-ականների քաղաքական պայքարի, բանվորական շարժման և իշխանության կենտրոնացման վտանգի հետ։ Պատմությունը ներկայացվում է ապագայից հայտնաբերված հիշատակարանի ձևով՝ ստեղծելով մռայլ, բայց գաղափարականորեն ուժեղ պատկեր։
«Գողությունը» Ջեկ Լոնդոնը գրել է 1910 թվականին, և այն եզրափակում է սոցիալական թեմաներին նվիրված ստեղծագործությունների շարքը, որը սկսվել էր «Երկաթե գարշապարը» և «Մարտին Իդեն» վեպերով։ Իր առաջին և միակ պիեսում Ջեկ Լոնդոնը ցույց է տվել իշխող իշխանության և երկրի փաստացի տերերի՝ խոշոր ֆինանսական մագնատների բարոյական քայքայումը։