«Կայծեր»-ը Րաֆֆու լավագույն գործերից է, որի վրա հեղինակը աշխատել է գրեթե իր ողջ ստեղծագործական կյանքի ընթացքում՝ 1860–ական թվականների սկզբից մինչև 1887 թվականը։ «Կայծեր»-ը Րաֆֆին մի քանի անգամ ենթարկել է վերափոխումների և բազմիցս անդրադարձել դրան։ Վեպի հիմնական գործող հերոսները ռոմանտիկական գաղափարատիպեր են, և վեպի կենտրոնական խնդիրը այդ հերոսների արտահայտած գաղափարախոսությունն է, ուստի վեպը իր հիմնական ուղղությամբ դառնում է ռոմանտիկական։
Րաֆֆու «Ոսկե աքաղաղ» վեպը 19-րդ դարի հայ իրականության և բարքերի ցնցող պատկերն է։ Ռեալիստական ոճով գրված այս երկը ներկայացնում է Երևան և Մոսկվա քաղաքների կյանքը՝ վեր հանելով կեղծիքի վրա հիմնված հարստության կործանումը։ Պատմությունը արծարծում է սոցիալական անարդարության, կրթության ուժի և բարոյական վերածննդի թեմաները՝ ցույց տալով մարդկային արժանապատվության հաղթանակը սնահավատության ու ագահության նկատմամբ։
Րաֆֆու «Խենթը» վեպը հայ դասական ռոմանտիզմի գլուխգործոցներից է: Գործողությունները ծավալվում են 19-րդ դարի վերջին՝ ռուս-թուրքական պատերազմի օրերին, Արևմտյան Հայաստանի Բայազետ և Ալաշկերտ քաղաքներում: Հեղինակը վեր է հանում ազգային-ազատագրական պայքարի, անձնազոհության և ստրկական հոգեբանության դեմ ընդվզման թեմաները՝ կերտելով անձնուրաց հայորդու կերպարը:
«Կարմրահերների միությունը» Շերլոք Հոլմսի 56 կարճ պատմվածքներից մեկն է՝ գրված անգլիացի գրող Արթուր Քոնան Դոյլի կողմից։ Այն առաջին անգամ տպագրվել է 1891թ․ «Սթրեն» ամսագրում Սիդնի Փագետի նկարազարդումներով։ Իր 12 պատմվածքների շարքում Քոնան Դոյլը դասակարգել է «Կարմրահերների միությունը» պատմվածքը երկրորդ տեղում։ Այն երկրորդ տեղն է զբաղեցնում նաև «Շերլոք Հոլմսի արկածները» 12 պատմվածքների շարքում, որը հրատարակվել է 1892թ․։