Քսաներորդ դարասկզբի Փարիզում արվեստագետների ու գրողների միջավայրում հիշում են նախկին համադասարանցի Շալոնին։ Նրբաճաշակ, սրամիտ և արվեստից լավ հասկացող երիտասարդը ընկերների շրջանում մեծ հեղինակություն է վայելում, սակայն սեփական գրական փորձը բացահայտում է նրա կարողությունների սահմանը։ Նրա պատմությունը շոշափում է տաղանդի, ինքնախաբեության և փառասիրության թեմաները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են անհաջողությունն ու վիրավորված ինքնասիրությունը փոխում մարդու վերաբերմունքը մտերիմների հանդեպ։
