Գյուղական բնության գրկում՝ քսաներորդ դարասկզբի հայկական միջավայրում, ապրում են ծերունի Եփրեմն ու նրա փոքրիկ թոռնուհին՝ Աստղիկը։ Տեսողությունից զրկված պապը աշխարհը ճանաչում է հարազատ ձայներով ու թոռան պատմություններով։ Նրանց ջերմ կապի միջոցով բացվում են սերնդային մտերմության, կյանքի անցողիկության և հայրենի հողի հանդեպ խոր կապվածության թեմաները։ Գարնանային դաշտի ու անտառի պատկերները միահյուսվում են ծերունու հիշողություններին՝ ընդգծելով բնության հավերժական ընթացքի և մարդկային կյանքի փխրունության հակադրությունը։
