Մարսել Պրուստի «Բալդասար Սիլվանդի մահը» նովելը ընթերցողին տեղափոխում է XIX դարի վերջի ազնվական Եվրոպա՝ ծովափնյա ապարանքների, երաժշտական սրահների և նրբաճաշակ բարձր հասարակության աշխարհ։ Իտալիայի և Ֆրանսիայի ֆոնին հեղինակը բացահայտում է հիշողության, սիրո, սնապարծության և մահվան անխուսափելիության առջև մարդկային միայնության թեմաները։ Սա նուրբ հոգեբանական ստեղծագործություն է՝ ներծծված մելամաղձության և հեռացող դարաշրջանի մթնոլորտով։
