1915 թվականի գյուղում ծխական դպրոցի առօրյան բացահայտվում է ուսուցչի և հոգաբարձուի նամակագրությամբ։ Մամիկոն Ավալյանի խնդրանքները՝ աշխատավարձի, սառը դասարանների ու ծխացող վառարանի մասին, բախվում են Աբաթեկ Աղաբեկյանի ինքնագոհությանը։ Դպրոցի կարիքների փոխարեն նրա պատասխանը լցված է առևտրի առաջարկներով, անհիմն խորհուրդներով և ուրիշների վարքը դատելով։ Նամակների հումորային հակադրության մեջ արտացոլվում են գյուղական կյանքի հոգսերը, պաշտոնեական անտարբերությունն ու մարդկանց միջև եղած անհավասարությունը։
