1930-ականների խորհրդային Սիբիրում, տայգայի խորքում գտնվող ճամբարում, որտեղ փշալարն ու անտառը բաժանում են մարդկանց ազատության պատկերացումից, մի երեկո նույն սեղանի շուրջ են հայտնվում պահակներն ու կալանավորները։ Նրանց մեջ կան գիտնականներ, բժիշկներ, զինվորականներ ու արվեստագետներ, որոնց անցյալը չի ջնջվել ճամբարային համազգեստով։ Մարդկային արժանապատվության, կարեկցանքի և ազատության մասին պատմությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող են հիշողությունն ու փոխադարձ հարգանքը մի պահ հաղթահարել պարտադրված սահմանները՝ առանց փոխելու շրջապատող իրականությունը։