Մկրտիչ Արմենի «Գոբա» պատմվածքը փիլիսոփայական-խորհրդանշական արձակ է, որտեղ տիեզերական ֆանտազիայի միջոցով բացահայտվում է մարդու գոյաբանական վիճակը։ Երկրագունդը ներկայացվում է որպես կյանքի, ջերմության և մարդկային զգացմունքների կենտրոն, իսկ տիեզերքը՝ որպես սառն ու դատարկ միջավայր։ Գոբայի կերպարի միջոցով հեղինակը ընդգծում է մարդկային երջանկության, սիրո և հաղորդակցության անփոխարինելի արժեքը։ Պատմվածքը հարստանում է խորհրդանշական պատկերներով և ավարտվում է մարդ լինելու գաղափարի բարձր գնահատմամբ։