«Համլե՞տ: Գուցե և Համլետ, բայց…»

1960-ականների Անգլիայում Վարդգես Պետրոսյանը զրուցում է հայտնի գրող Ջեյմս Օլդրիջ  հետ պատերազմից հետո մեծացած սերնդի մասին։ Զրույցը վերաբերում է երաժշտությանը, բողոքներին, թմրանյութերին, հին արժեքների հանդեպ անվստահությանը և կյանքի իմաստի կորստին։ Մշակութային փոփոխությունների ֆոնին հերոսները փորձում են հասկանալ ազատության, անտարբերության և ներքին դատարկության սահմանը։ Վերջում խոսակցությունը հասնում է պատմական հիշողությանն ու հայ ժողովրդի ճակատագրին։