Հին լեռնային քաղաքի ստորոտում, XIX դարից մինչև XX դարի առաջին տասնամյակները, ապրում է սերնդեսերունդ կավագործությամբ զբաղվող մի ընտանիք։ Երեմիայի որդի Հովնաթանը դեռ պատանեկությունից զգում է, որ կավը կարող է ծառայել ոչ միայն արհեստին, այլև արվեստին։ Նրա քանդակագործական ձգտումը բախվում է ընտանեկան պարտականություններին, հասարակական կարծիքին ու կարիքին՝ բացելով ավանդույթի, ստեղծագործության և արվեստագետի տեղի թեմաները։