XX դարի սկզբի հայկական գյուղում Սաբուն՝ պարզ ու անկեղծ գյուղացին, հին բառարանով փորձում է հասկանալ իր շուրջը փոխվող իրականությունը։ Նրա շփումները գյուղացիների հետ և գիտելիքի հանդեպ անկեղծ ձգտումը բացում են արժանապատվության, ներքին որոնման ու ժամանակների փոփոխությանը հարմարվելու թեմաները։