Միջնադարյան Հայաստանում ծավալվող պատմության կենտրոնում Զվարթն է՝ բնության մեջ կենդանի պատկերներ տեսնող և դրանցից երգեր հյուսող պատանին։ Մենաստանում նա հանդիպում է Ղունկիանոսին, վանահորն ու ծաղկող Թադեին։ Նրանց ճակատագրերը միահյուսվում են ձեռագրի ստեղծման և փրկության շուրջ։ Պատերազմների, սովի ու ավերումների միջով գիրքն անցնում է ձեռքից ձեռք՝ պահպանելով հիշողությունն ու ստեղծագործ ոգին։ Պատումը բացահայտում է աշխատանքի սրբությունը, երևակայության ուժը և մշակութային ժառանգության հարատևությունը։