Քսաներորդ դարի սկզբի Օրան գավառական ավանում Մարտին ապոր խնձորի այգին նրա կյանքի գործն ու հպարտությունն է։ Կնոջ մահից հետո ծերունու շուրջը հաճախակի են դառնում աղջիկների ու փեսաների այցելությունները, որոնց հոգատարության ներքո զգացվում են շահախնդրությունն ու ժառանգության շուրջ լարվածությունը։ Ընտանեկան հաշվարկներին հակադրվում են Սահակի նվիրվածությունն ու Անգինի լուռ հոգատարությունը։ Այգին դառնում է աշխատանքի, հիշողության և մարդկային արժանապատվության խորհրդանիշ։