Ամերիկյան հարավի գյուղական միջավայրում՝ քաղաքացիական պատերազմի տարիներից մինչև հետագա տասնամյակները, Էլայզան որդուն է պատմում իր երկար կյանքի մասին։ Նրա հիշողություններում միահյուսվում են մանկության պատկերները, ընտանեկան ուրախություններն ու կորուստները, ծանր աշխատանքը և ամուսնու հետ բարդ հարաբերությունները։ Ծեր կնոջ խոսքում անցյալը պահպանել է իր ձայները, հոտերն ու գույները, իսկ հողը մնում է ապրելու ուժի և տան խորհրդանիշ։ Հեռավոր քաղաքում ապրող որդուն նա հորդորում է վերադառնալ հարազատ վայրեր։